جدیدترین اخبار >>> وضعیت دماوند برازنده نماد ایران نیست



منتشر ‌شده ‌در ۱۳۹۶/۰۵/۱۸ ساعت ۰۹:۴۳     منبع خبر:

دماوند نماد ایران‌زمین، بلندترین قله ایران و بلندترین قله خاورمیانه و بلندترین آتشفشان آسیا، نه‌تنها برای ورزشکاران و کوهنوردان که برای همه ایرانیان عزیز و گرامی است.

 پیشنهاد ثبت این کوه عظیم به‌عنوان میراث طبیعی، جلوه‌ای از این ارج‌گذاری ملی به دماوند است.بسیاری از کارشناسان با توجه به ویژگی‌های فنی کوهنوردی و جنبه‌های طبیعی دماوند، بر پتانسیل بالای آن برای جلب توریسم و توسعه محلی تأکید می‌کنند و انتظار دارند هرساله شمار بیشتری کوهنورد و طبیعت‌گرد به دماوند جلب شوند.

نگارنده با وجود تأیید این پتانسیل، براساس تجربه عینی و ملموسی که همین هفته گذشته در صعود به دماوند داشته‌ام، اکیداً با جلب کوهنوردان و گردشگران خارجی تا رفع مشکلات موجود مخالفم. زیرا وضعیت نظافت و سرویس‌دهی در پناهگاه بارگاه سوم رضایت‌بخش نیست و به‌ویژه وضعیت دستشویی و دفع فاضلاب پناهگاه تازه‌تاسیس بارگاه سوم مایه شرمساری و اهانت به جامعه کوهنوردی و از دست رفتن اعتبار کشور درنظر مسافران خارجی است.

جالب است بدانید که فدراسیون کوهنوردی از هر خارجی که وارد منطقه کوه دماوند می‌شود، مبلغ ۵۰دلار ورودی (پرمیت دماوند) دریافت می‌کند که در مقایسه با کوه‌های مشابه در جهان کم نیست. درحالی‌که سرویس‌دهی در پناهگاه و راهنمایی و مشاوره و سایر خدمات به‌هیچ‌وجه از نظر آداب و نظم و نظافت و مسئولیت در حد یک روستای دورافتاده هم نیست، چه رسد به فدراسیون کوهنوردی و ‌شأن و منزلتی که در خور نام دماوند باشد.

برای جلوگیری از طولانی شدن سخن، تنها به وضعیت دستشویی‌های کنار مجتمع کوهنوردی بارگاه سوم اشاره می‌کنم که در سال۱۳۸۸ تأسیس شده و انتظار می‌رود از بهترین راه‌حل‌های مهندسی برخوردار باشد. متأسفانه دستشویی‌ها از نظر راه دسترسی، منبع آب، اتصالات و لوله‌کشی‌ها، نظافت داخلی و هدایت فاضلاب به کلی نامناسب است. نسبت به ۲سال گذشته، تنها اقدامی ناموفق برای ایجاد راه سرپوشیده از ساختمان مجتمع به دستشویی‌ها صورت گرفته که گویا به‌خاطر انتقال دائمی بوی توالت به درون مجتمع مسدود شده است.

منبع‌های پلاستیکی در فضای باز مستعد یخ‌زدگی‌اند و اتصالات ضعیف و لوله‌های رها شده روی سنگ‌ها که هر بار جدا می‌شوند، عملاً استفاده از لوله‌کشی را منتفی ساخته، در نتیجه کوهنوردان با پرکردن آفتابه از بشکه‌ای در جلوی محوطه توالت‌ها باید آب را با خود به دستشویی ببرند. این وضعیت ناپایدار به کثیفی شدید توالت‌ها در حد غیرقابل تحمل منجر شده است.

بدتر از همه سیستم دفع فاضلاب توالت‌هاست که با جویی رو باز به طول چند متر به سمت چاهی (بخوانید چاله‌ای) رو باز بین سنگ‌های آذرین هدایت می‌شود که اگر کسی در تراس پناهگاه باشد، از بوی بد آن بهره‌مند خواهد شد و هر رهگذری از آن بی‌نصیب نمی‌ماند. چه بسا که در تاریکی شب پای کوهنوردان در این جوی زردآب گذاشته می‌شود.

در بعضی اظهارات غیررسمی، سنگی بودن منطقه دلیلی برای دشواری دفع فاضلاب عنوان شده است، درحالی‌که از نظر مهندسی هر چیزی راه‌حلی دارد و باید هزینه آن پرداخت شود. از نظر مهندسی عمران و فاضلاب، سپتیک در هر اقلیم و خاکی راه‌حل معینی دارد. چگونه است که بدون راه‌حل‌های مهندسی در بافت تمام سنگی روستای کندوان هر خانه سنگی، توالتی دارد و جوی فاضلاب به راه نمی‌افتد؟

این وضعیت اسف‌بار با استقبال و حضور صدها کوهنورد در منطقه طی روزهای تابستان هیچ تناسبی ندارد. حالا خارجی‌ها به کنار، بسیاری از کوهنوردان ایران که از شهرهای مختلف کشور به بارگاه سوم دماوند می‌آیند، از این وضعیت خشمگین و ناراضی‌اند.

یکی از کوهنوردان می‌گفت فدراسیون می‌گوید ۵۰دلاری را که از خارجی‌ها می‌گیرد، صرف جمع‌آوری زباله‌ها و انتقال آنها به پایین می‌کند. درحالی‌که وضعیت زباله در اطراف مجتمع و سکوهای چادرها هم اسف‌بار است. به‌گفته دبیر کمیته بین‌المللی فدراسیون کوهنوردی ایران، در سال۹۳ بیش ‌از ۲۰۰۰خارجی به دماوند آمده‌اند. با فرض ثبات این تعداد طی سال‌های اخیر، هر سال معادل ۴۰۰میلیون تومان از بابت ورودیه خارجی‌ها به‌حساب فدراسیون آمده، آیا گزارشی در این‌باره ارائه می‌شود؟

به قول کوهنوردان شیرازی همراه من در این صعود، ما به این عدد و رقم‌ها کاری نداریم. از فدراسیون کوهنوردی، شورای شهر رینه و نیز سازمان‌ حفاظت محیط‌زیست و از هرکسی که ربطی به دماوند دارد، می‌خواهیم عزت و آبروی دماوند را - که عزت و آبروی ایران است - برگردانند. این وضع شایسته سمبل ایران زمین نیست.

بارگاه سوم می‌تواند با بهترین راه‌حل‌های مهندسی برخوردار از آبگرمن خورشیدی و روشنایی با استفاده از انرژی‌های خورشیدی و بادی، دارای سرویس‌های بهداشتی و دوش آب گرم و امکانات مناسب پناهگاه‌های کوهستانی، زینت کوه دماوند و محلی برای ترویج فرهنگ محیط‌زیستی و احترام به طبیعت باشد.